Στενοχώρια - Χωρισμός - Μοναξιά

Κρίμα που άργησε η ζωή
κοντά μου να σε φέρει
και κρίμα που όταν σε έφερε
κι οι δυο είχαμε άλλο ταίρι.

Αισθάνομαι ότι αισθάνεσαι
και πιο πολύ ακόμα
γιατί έχουμε κοινή καρδιά
κι ας ζούμε σε άλλο σώμα.

Που είσαι μοίρα να σε δω
και τι μορφή να έχεις
θα 'σαι κακιά και άσχημη
αφού καημούς μου βρέχεις.

Χαρά, ζωή, ανάσα, φως
ψυχή, να το θυμάσαι
μ 'όποια σειρά και να τα πω
όλα για μένα θα 'σαι.

Δε σε ξεπέρασα ποτέ
κι ας λέω πως δε με νοιάζει
ξέρω η καρδιά μου πως πονεί
άλλος που σ' αγκαλιάζει.

Εγώ έχω μάθει την καρδιά
το δάκρυ της να κρύβει
και μόνο το χαμόγελο
στο πρόσωπο να δείχνει.

Της μοναξιάς μου τη σιωπή
ο νους μου γαληνεύει
γιατί εκεί κι ο πόνος μου
έμαθε να σωπαίνει.

Χίλια χατίρια τση 'κανα
και χάλασα της ένα
και για τα λίγα πήγανε
και τα πολλά χαμένα.

Εσύ το λες ανάμνηση
το τέλος μιας αγάπης
μα εγώ το λέω χωρισμό
γιατί δε θα ξανάρθεις.

Ήθελα και να κάτεχα
με τι καρδιά θα μπαίνεις
σε μια αγκαλιά που όσο ζεις
θα τηνε νιώθεις ξένη.

Άμα σ'αρέσει να πονώ
χάρη θα στο ζητήσω
να με πληγώνεις πιο συχνά
για να σ' ευχαριστήσω.

Έφυγες μα δεν έφυγα
πρόδωσες μα θα μείνω
κι όταν αγάπη χρειαστείς
ζήτα μου να σου δίνω.

Θα γιατρευτούνε οι πληγές
που άνοιξα κοντά σου
δε θέλω να μου ξαναπουν
ούτε το όνομά σου.

Να βρούμε καινούργιο Άγιο
πόνο να τονε λένε
να δείτε μπρος στη χάρη του
πόσες καρδιές θα κλαίνε.

Μου λείπεις και δε φτάνει αυτό
έχω και τον καθένα
κι εκεί που πάω να ξεχαστώ
να με ρωτάει για σένα.

Του χωρισμού μας τη στιγμή
ζωγράφισα με πόνο
και αντί να βάλω υπογραφή
έγραψα λείπεις, λιώνω.

Της θάλασσας ο ναυαγός
βρίσκει και μια σανίδα
μα ο ναυαγός του χωρισμού
δεν έχει ούτε ελπίδα.

Ίσως δεν ήτανε γραφτό
εγώ να ζω μαζί σου
όμως θα είναι η πιο γλυκιά
στον κόσμο ανάμνησή σου.

Χωρίς να το καλοσκεφτώ
σ'έβαλα στην καρδιά μου
μα πλήρωσά την ακριβά
την περιέργειά μου.

Λησμόνησέ τα τα παλιά
ξέχνα τα περασμένα
αφού άλλο δρόμο χάραξε
η μοίρα στον καθένα.

Της μοναξιάς μου τη σιωπή
σκέψη μου γιατί φεύγεις
στα μονοπάτια της καρδιάς
άδικα τη γυρεύεις.

Έφυγες και είμαι μόνος μου
στους τέσσερις τους τοίχους
κλαίνε κι αυτοί και βγάζουνε
σαν τη φωνή σου ήχους.

Δεν τη μπορώ τη μοναξιά
σαν φεύγεις μακρυά μου
σαν το λουλούδι το ξερό
γίνεται η καρδιά μου.

Πού 'σαι να δεις το δάκρυ μου
το ένα σπρώχνει τ'άλλο
πόσες φορές αστόχησα
κι ακόμα πόσες σφάλλω.

Ψεύτικο το χαμόγελο
στα χείλια βγήκε πάλι
Χριστέ τον πόνο που βαστώ
μην τονε νιώσουν άλλοι.

Γελούν τα χείλη μα η καρδιά
πάντα είναι μαζεμένη
της μοίρας το επόμενο
χτύπημα περιμένει.

Δεν είν' τα μάτια ποταμός
κι η βρύση για να τρέχει
το κάθε δάκρυ που θωρείς
το νόημά του έχει.

Έσβησε τ'άστρο που έφεγγε
κάποτε και για μένα
έφυγε και εβούλιαξε
σε λιμάνια ξένα.

Πολλές φορές σε μια στιγμή
στον κόσμο όλα αλλάζουν
και εκεί που είναι μοναξιά
δυο χέρια σ'αγκαλιάζουν.

Έφευγες και το βλέμμα μου
ερχότανε σε σένα
δεν το 'δες μα τα μάτια μου
ήτανε δακρυσμένα.

Εάν ποτέ στη μοναξιά
το δώσεις το κορμί σου
εγώ θα γίνω σκέψη σου
και συντροφιά θυμήσου.

Άραγε πες μου πως μπορείς
στη μοναξιά τα βράδια
και δε ζητάς τα χέρια μου
να σε γεμίζουν χάδια.

Κράτα καρδιά μου, μην πονάς
ίσως και να γυρίσει
με μια ματιά της μοναχά
το δάκρυ να σκουπίσει.

Ποια χέρια σ' αγκαλιάζουνε
ποιά χείλη σε φιλούνε
ποιά μάτια μεσ' στα μάτια σου
τον έρωτα θωρούνε.

Κι αν μ' αγαπάς μη μου το πεις
αγάπη μου δεν κάνει
γιατί 'χεις άλλη δίπλα σου
και της φορείς στεφάνι.

Τα αμαρτωλά τα μάτια σου
εμένανε κοιτάζουν
βέρα φορείς στα χέρια σου
που άλλον αγκαλιάζουν.

Αλάργο να 'σαι, κι η καρδιά

κοντά σου ταξίδιύει

γιατί ότι νιώθει αήθινό

ποτέ δε λιγοστεύει.